Det finaste eg veit

Det e jaggi me rart koss det kan gå te.

Tenk at du går i lag med meg.

Og om det bles kalt, e eg varm og heit,

for du e den finast e veit.



I granskande skin frå ei gatelykt,

ekkje alt like trygt.

Og spør du meg no, bli eg heilt i beit:

Koffår den finast e veit?



Og når dyna varmar kring oss båe to

i mørke natta,

ska eg kviskre i øyra ditt og svara på

koffår du e den finast e veit.



Kor eg henta alt motet frå

Kan'kje eg forstå.

Men ein ting veit eg klart og greit:

At du e den finast e veit.



Og når dyna varmar kring oss båe to

i mørke natta,

ska eg kviskre i øyra ditt og svara på

koffår du e den finast e veit.



Nei, at eg skulle ha slik tur, det e 'kje te å tru!

Når alt va slutt, og eg skull gå, ved døra der stod du!



De e jaggi me rart koss det kan gå te.

Tenk at du går i lag med meg.

Og om det bles kalt, e eg varm og heit,

for du e den finast e veit.



Og når dyna varmar kring oss båe to

i mørke natta,

ska eg kviskre i øyra ditt og svara på

koffår du e den finast e veit.



Og når dyna varmar kring oss båe to

i mørke natta,

ska eg kviskre i øyra ditt og svara på

koffår du e den finast e veit.