Blauwoogje

blauwoogje by Marianne Weber

Het meisje met de blauwe ogen

Was maandenlang al hevig ziek

Soms lag ze urenlang te huilen

Dan raakte zij zo in paniek



De jongen die met haar wou trouwen

Rond elke avond was hij daar

Hij keek haar in d'r blauwe ogen

En zei dan troostend tegen haar



Blauwoogje huil maar niet

Heb toch niet zo'n verdriet

Eens gaat de zon weer schijnen

En dan word jij de mijne

Blauwoogje huil maar niet

Heb toch niet zo'n verdriet

Ik blijf op je wachten

Al duurt 't ook lang

Blauwoogje wees maar niet bang



Het meisje met de blauwe ogen

Is op 'n nacht stil heen gegaan

Haar trouwdag mocht ze ooit beleven

Ze zou nooit voor 't altaar staan



De jongen die met haar zou trouwen

Hij wilde haar en anders geen

En op haar allerlaatste rustplaats

Heeft hij gebeiteld in haar steen



Blauwoogje huil maar niet

Heb toch niet zo'n verdriet

Eens gaat de zon weer schijnen

En dan word jij de mijne

Blauwoogje huil maar niet

Heb toch niet zo'n verdriet

Ik blijf op je wachten

Al duurt 't ook lang

Blauwoogje wees maar niet bang