Geen Onvertogen Woord

Toen alles hem uiteindelijk was afgepakt

En iedereen hem bijna was vergeten

Zat hij aIleen maar lwijgend

Onderuitgelakt

In de stoel waarin mijn oma

Tot le doodging had geleten

De man die heel lijn leven onverstoord

Met de deur



En woorden had gesmeten

Was niets meer dan een bleke figurant

En leek daarmee akkoord

Zelfs nu zijn hele lijf het af liet weten

Klonk geen protest

Er viel geen onvertogen woord



Ooit

Trilden de muren van zijn stem

Was het getier niet te beschrijven

'k Probeerde uit zijn buurt te blijven

Ik was bang voor hem

Die opa met zijn vlammende betoog

Vol politiek en grootheidswaan

Een luidruchtig demagoog

Zelfingenomen, zelfvoldaan

En als hij merkte dat je loog

Bleef dan maar bij hem vandaan

De man die, om een vuiltje in zijn oog

Kon razen alsof de wereld zou vergaan Uitgewoed

Verstomd, voorgoed

Voor altijd op z'n plaats gezet

Te bang om nog te vloeken

En te trots voor een gebed



Alles wat hem dierbaar was, werd afgepakt

Of ingeruild voor ouwemannenkwalen

AIleen tussen z'n oren

Bleef de boel intact

Wreed genoeg, hij had geleefd en

Moest nu tot z'n dood betalen

Het duurde, al met al, een eeuwigheid

Voor hij stierf

Maar in zijn 'Grande finale'

Heeft hij z'n onrust eenmaal nog verwoord

Hij rnoest het even kwijt:

'God, eind'lijk komt U me dan haien

Ik was al klaar

Het werd verdomme wel eens tijd'