Jak O Kamieñ Deszcz

Jestem kobiet¹ wiêc czytam miêdzy wierszami

Patrz¹c w jej oczy z³e widzê wiêcej ni¿ ty

Gdy uwierzysz jej-obydwoje przegramy

Jak o kamieñ deszcz,kochany,moje ³zy



Wyp³ywasz z objêæ mych oÅ“lepiony s³owami

S³uchasz ju¿ tylko jej,dalszy z ka¿dym dniem

Obezw³adnia mnie okrutny zapach przegranej

Rzucam siê na drzwi



I naiwnoÅ“ci¹ swoj¹ stojê celnie ugodzona

WÅ“ród morza wstydu a¿ do serca obna¿ona

Ona-Madonna,ona-swiêta,tego nic nie zmieni

ObudŸ siê!Czy nie widzisz,¿e:



Ona ¿ywi siê twoj¹ wiar¹ w ludzki gest

WeŸmie wszystko co masz i co móg³byÅ“ mieæ

Celem by³am ja,a narzêdziem tylko-ty

Przebudzenie zaboli ciebie jak nigdy nic



Chcê ciê porwaæ st¹d lecz moje skrzyd³a z³amane

PoÅ“ród ruin co dzieñ modlê siê o jej Å“mieræ

Gdy na czarnym tle czarne znaki wpisane

Ty nie widzisz nic lecz ja rozumiem je



Powoli tonie sens w powodzi mego t³umaczenia

Gdy spadasz w dól pijany prawd¹ której nie ma

Ona-Madonna,ona -Å“wiêta,tego nic nie zmieni

ObudŸ siê!Czy nie widzisz,¿e:



Ona ¿ywi siê twoj¹ wiar¹ w ludzki gest

WeŸmie wszystko co masz i co móg³byÅ“ mieæ

Celem by³am ja,a narzêdziem tylko-ty

Przebudzenie zaboli ciebie jak nigdy nic



DziÅ“ naiwnoÅ“ci¹ swoj¹ jak¿e celnie ugodzona

WÅ“ród morza wstydu stojê a¿ do serca obna¿ona