Czas Rozpaliæ Piec

Mrok, jak kosmaty pies.

Patrz wrzesieñ ju¿,

Czas rozpaliæ piec.



Posmutnia³o w ogrodzie

I nagle postarza³o siê.

Mia³eÅ“ przecie¿ byæ?



Autobus twój szed³.

Wiem jest ju¿ póŸno.

Wróæ w lampy ciep³y kr¹g.

Do szafy p³aszcz.

Jab³kami pachnie dom.



Przemoczony poeto si¹dŸ,

Skoñcz ten swój niezwyk³y wiersz.

Pusta kartka i tylko znów ogarek Å“wiecy.



Dla ciebie dziÅ“ kupi³am ten zielony szal.

Ostatnie jab³ka z drzew

Postr¹ca³ wiatr, a mia³eÅ“ zerwaæ.



Zbyt ma³o ciebie mam.

Kilka m¹drych zdañ,

To wszystko