Turið Torkilsdóttir

Vatnið rennur av høgum fjøllum

Og eftir hvøssum gróti

So ilt er at leggja ást við hann

Ið onga leggur ímóti



Dagurin líður, náttin kemur

Dimmir á jørð so fríða

Í morgin saðlum hestar dyst at ríða.



"Tað er so vánt í tínum landi

tí har er veður og vindur

Nógv betri er í Noregs fjøllum

tú ástir við meg bindur."



Dagurin líður, náttin kemur

Dimmir á jørð so fríða

Í morgin saðlum hestar dyst at ríða.



Fylgdi hon honum so langt á leið

Til gøtur tóku at skilja

"Tað, ið eg vendi aftur frá tar

Tað er ei við mín vilja."



Dagurin líður, náttin kemur

Dimmir á jørð so fríða

Í morgin saðlum hestar dyst at ríða.



Turið situr í Noregs fjøllum

Hon vekir harm og pínu

So møðig fellur hon blóðig tár

Á báðar armar sínar



Dagurin líður, náttin kemur

Dimmir á jørð so fríða

Í morgin saðlum hestar dyst at ríða.