Beh Buti Nga

Parokya Ni Edgar · Edgar, Edgar Musikahan [2002]

Noong nililigawan pa kita

Hindi mo ako pinapansin

Ang gusto mo'y taga La Salle

Wala kang type sa akin

Ang sabi mo pa nga,

"Sa'n mo nabili 'yang shorts mong blue and green?"

Ang puso ko'y dinurog mo

Ang puso ko'y dinurog mo

Sinaktan at binitin



Noong nililigawan ka namin

Hindi mo kami pinapansin

Porke't kami'y hindi taga La Salle

Wala kang type sa amin

Ang sabi mo pa nga, "Kadiri to death,

Ambaho ng pwet!!"

Ini-isnab-isnab kami

Ini- isnab-isnab kami

Sinaktan at binitin



Refrain:



Ahumm-ahumm

Beh, buti nga!Beh, buti nga!

Iniwan ka ng yong La Sallista

Ngayon malungkot ka't nag-iisa

Beh, buti nga!Beh, buti nga!

Beh, beh, beh, beh, buti nga!



Noon ay crush na crush kita

Hindi mo ako pinapansin

Ang gusto mo ay bata

Wala kang type sa akin



Ang sabi mo pa nga



"Aah...ano nga ba ulit yo'n?

Yun yung kasama natin sa Donato



Uhm... nakakatawa yun eh, aah!"

Ini-isnab-isnab ako

Ini-isnab-isnab ako

Sinaktan at binitin



Instrumental



"Ahaahahay! Iho! Halika dito.

Halikan mo naman ako!

Bigyan mo naman ako ng kiss!

Hmwa! Mwhaah! Hmmmuwaah!"



Ahumm-ahumm

Beh, buti nga! Beh, buti nga!

Ngayon ay boldstar na ako

Siguro'y tumutulo

Ang laway mo

Beh, buti nga! Beh, buti nga!

Beh, beh, beh, beh, buti nga!



Beh, buti nga! Beh, buti nga!

Ngayon ay sexy na ako

Siguro'y tumutulo

Ang laway mo

Beh, buti nga! Beh, buti nga!

Beh, beh, beh, beh, buti nga!



Beh, buti nga! Beh, buti nga!

Ngayon ay bigtime na kami

At nariyan ka pa sa isang tabi

Beh, buti nga! Beh, buti nga!

Beh, beh, beh, beh, buti nga!

Beh, buti nga!

Beh, buti nga!

Beh, buti nga!

Beh, buti nga!

Beh Buti Nga

Parokya Ni Edgar's "Beh Buti Nga" is a defining track from their 2002 album *Edgar, Edgar Musikahan*, showcasing the group's signature blend of novelty pop and rock. Released during a pivotal era for Filipino indie music, the song exemplifies the band's ability to craft catchy, emotionally resonant melodies that often subvert traditional romantic tropes. The recording features the distinctive vocal harmonies and playful instrumentation characteristic of Parokya Ni Edgar's discography, cementing their status as pioneers of the genre. While the lyrics explore themes of unrequited love and self-deception, the song's enduring appeal lies in its infectious rhythm and the group's unique ability to balance humor with genuine sentimentality. It remains a staple in their catalog, reflecting the musical landscape of late 1990s and early 2000s Philippines.